Нағызжан Қожа тапқыр да тілуар адам екен. Ол кіммен қағысса да, сөзден тосылып көрген емес. Бірде көршілес елден Қуан дейтін пысықша жігіт келіп, Қожамен қағысқысы келетінін айтады. Қожа оны қабылдайды.
— Оһ, жар құлады-ау! — дейді Қожа.
— Оныңыз рас, құлаған болар, — деп мақұлдайды Қуан.
— Қайдан білдің?
— Бетіме су шашырады.
Қожа сәл кідіреді де, жұмбақ айтады.
— Шым-шытыр, шидей қотыр, — дейді.
— Шым-шытыр да емес, шидей қотыр да емес, — деп жауап қайтарады жігіт. Қожа:
— Менің жұмбағым түн еді десе, Қуан:
— Менікі күн еді, — дейді.
Екінші жұмбақ айтылады.
— Тақыр жерде тайдың ізі, — дейді Қожа.
— Қобылау жерде қойдың ізі, — деп жауап береді жігіт.
Жұмбақтың шешуі айтылады. Қожа:
— Тақыр жерде тайдың ізі дегенім кіндік еді, — десе, Қуан:
— Қобылау жерде қойдың ізі дегенім жүндік еді, — деп шешеді.
Нағызжан Қожа тосылғанын мойындайды.