جولبارىس تاسادا تىعىلىپ جەمتىگىن كۇتىپ جاتتى. جىلدام جۇگىرىپ كەلە جاتقان سىلەۋسىندى كوردى.
— نەدەن قالدىڭ، قايدا بارا جاتسىڭ؟ — دەدى.
سىلەۋسىن ءسال دەمالىپ جان-جاعىنا قاراپ:
— مەنى ارىستان قۋىپ كەلەدى. سەن دە جەم بولارسىڭ، قاش! — دەدى. مۇنى ەستىگەن جولبارىس تا سىلەۋسىنمەن قاباتتاسا قاشىپ كەلە جاتىپ، تۇيەقۇسقا كەزىكتى. ول:
— كىمنەن قاشىپ كەلەسىڭدەر؟ — دەدى تۇيەقۇس.
— ارىستان اش ەكەن، اڭنىڭ ءبارىن قۋىپ كەلەدى — دەدى ولار. بۇلارعا سەنىپ تۇيەقۇس قاراسىن كورسەتپەي كەتتى. الدىنان باسى قازانداي اقىرىپ ارىستان شىعا كەلدى. ول:
— سەندەر نەگە اتشا شاۋىپ كەلەسىڭدەر؟ — دەدى. قورىققاننان ەشقايسىسى ۇندەمەدى.
— ارەكە!، بۇلار سىزدەن قاشىپ كەلەدى — دەپ تۇلكى مازاق ەتتى.
— مەن سەندەردى قۋىپ كەلە جاتقانىم جوق، ءوزىم پىلدەن قاشىپ ءجۇرمىن، — دەپ ارىستان ارسىلداپ ءبىر ك ۇلىپ الدى. اڭدار تۇسىنبەي اڭ-تاڭ. اق شاڭدى بۇرقىراتىپ ءپىل كەلىپ جەتتى. تۇمسىعىن لاقتىرىپ، جەردى تەپكىلەپ، شىڭعىردى. تالدى تامىرىمەن ج ۇلىپ، لاقتىردى. پىلگە جاقىنداۋعا قورقىپ، ءبارى جينالىپ كەرىكتى جىبەردى. بويىن كەرىپ، وتكىر كوزىمەن قاراپ، جالىن تاراپ، موينىن بۇرىپ، تىلىمەن جاپىراق جالاپ، پىلگە قاراپ:
— ءسىزدىڭ ءبىر جەرىڭىز اۋىردى ما؟ — دەدى.
ءپىل:
— مەن سۋ ءىشىپ تۇرىپ ءبىر تىشقاندى كوردىم. ول مەنىڭ قۇلاعىما كىردى.
ءپىل تاعى شۋ شىعاردى. سول كەزدە كىشكەنتاي تىشقان ءپىلدىڭ قۇلاعىنان اتىپ شىقتى. كۇنى بويى بىر-بىرىنەن قاشىپ، شارشاعان جولبارىس، سىلەۋسىن، ارىستان، تۇيەقۇس اشۋى كەپ، تىشقاندى قۋا جونەلدى. ال تىشقان بولسا سول جەردەگى ءبىر ىنگە كىرىپ كەتتى.
بەرىك التىناي ايبەك قىزى