ءبىر اقساقالدىڭ اسى بەرىلىپ جاتادى. وعان جاناق تا كەلەدى. بايگە جارىسىنا ءوزىنىڭ شۇبار دەگەن جۇيرىك اتىن قوسادى. وزىپ كەلگەن اتتى سول ەلدىڭ ءبىر بايى «مەنىكى» دەپ داۋ سالادى. قازىعا جۇگىنسە، قازى ولارعا:
— دالەلدەيتىن نەلەرىڭ با؟ — دەيدى.
سوندا جاناق:
— ق ۇلىنىنان اسىراپ ەدىم. اتىمنىڭ ەسىنەگەن كەزدە كورىنەتىن كومەيىندە تاناداي قالى بار، — دەيدى.
بيلەر تەكسەرە كەلسە، راس بولىپ شىعادى. الگى داۋكەس باي ات-شاپان ايىبىن تولەپتى.