جاقسى مەن جامان
ادام اتىزعا ءبىر گۇل اكەپ وتىرعىزدى. قۇنارلى جەرگە وتىرعىزىلعان ول كۇننەن - كۇنگە تامىر جايىپ، گۇلدەپ وسە بەردى. گۇل ءبارىن دە سۇيەتىن: ءموپ - ءمولدىر سۋدى دا، تاپ - تازا اۋانى دا، كۇننىڭ نۇرىن دا. اينالاعا ەركەلەي، قۇمارلانا قارايتىن. ول وسىناۋ تىرشىلىك يەسى بولعانىنا، ءوزىن اكەپ وتىرعىزعان ادامعا دا وتە ريزا ەدى. ءبىر كۇنى:
- ءاي، سەن كوپ اسقاقتاما! مەن ءتىرى تۇرسام، ءالى ومىرگە كەلگەنىڭە وكىنەتىن بولاسىڭ، - دەگەن شىڭكىلدەك داۋىسقا جالت قاراسا، ءدال تومەندە ءتۇرى ۇسقىنسىز ءشوپ باسىن قىلتيتىپ تۇر ەكەن.
گۇلدىڭ كوڭىلى ورتايىپ، ءبىر ءتۇرلى جابىرقاپ قالدى. ەشتەڭە دەي العان جوق. كوزدەرى جاساۋراپ كەتتى. بىرتە - بىرتە سولىپ، سارعايىپ بارا جاتتى. امالسىز جانىنداعى وزىنەن ءبىرشاما ۇلكەندىگى بار گۇلگە باسىن سۇيەدى.
- جابىرقاما، سابىر ەت! – دەپ جۇباتتى ول. – ادامدار ونى «ارام ءشوپ» دەپ اتايدى. ءوز قۇلقىنىنان باسقانى ويلامايتىن جاۋىز شوپتەن ءالى - اق قۇتىلامىز.
«جاقسى ءسوز - جارىم ىرىس» دەگەن عوي. ونىڭ كوڭىلى ءبىراز كوتەرىلىپ قالدى.
الگى گۇلدىڭ ايتقانى راس بولىپ شىقتى. ەرتەسىنە ءبىر بالا كەلدى دە، ارام ءشوپتى ج ۇلىپ تاستادى.
گۇل قايتادان قۇلپىرىپ وسە باستادى. الايدا كوپ نارسەنى ۇقتى. ومىردە جاقسىلار دا، جاماندار دا بار ەكەن - اۋ.
ەرتەگىلەر ەلىنە ساياحات، ەرتەگىلەر جيناعى