قارادى تىمىسكىلەپ ءاربىر جەردى.
جەردەن ىزدەپ دانەڭە تابا المادى،
ءىلۋلى شاڭىراقتا ەتتى كوردى.
قارادى ەتكە مىسىق كوزىن ساتىپ،
الام دەپ سەكىرەدى كەيدە جاتىپ.
قۇدايعا وكپەلەيدى: «قول بەرمەدىڭ،
الار ەم،- دەپ،- بۇل ەتتى اعاش اتىپ!»
He كەرەك، الا المادى، ازاپتاندى،
اشۋدان ولە جازداپ از-اق قالدى.
قايتسە دە الا الماسىن بىلگەننەن سوڭ،
مىسىعىڭ وزىنە- ءوزى توقتاۋ سالدى:
«قوي، نە كەرەك، بۇل ءىسىڭ ءتىپتى ۇناماس،
ەستىسە، بۇل قىلىعىڭ كوپكە ۇناماس.
ساسىعان، قۇرتتاپ كەتكەن جاسىق ەتتى،
حانزادا، جەگەنىڭمەن، ىشكە ۇناماس».
اسىلدى، قولعا تۇسپەي، جاسىق دەۋشى،
قولعا تۇسسە، جاسىقتى مايداي جەۋشى -
ارتىنان ارقان بويى شىعىپ تۇرىپ،
ءوز ۇيىندە سابازىڭ سىر بەرمەۋشى.