ناعىزجان قوجا تاپقىر دا ءتىلۋار ادام ەكەن. ول كىممەن قاعىسسا دا، سوزدەن توسىلىپ كورگەن ەمەس. بىردە كورشىلەس ەلدەن قۋان دەيتىن پىسىقشا جىگىت كەلىپ، قوجامەن قاعىسقىسى كەلەتىنىن ايتادى. قوجا ونى قابىلدايدى.
— وھ، جار قۇلادى-اۋ! — دەيدى قوجا.
— ونىڭىز راس، قۇلاعان بولار، — دەپ ماقۇلدايدى قۋان.
— قايدان ءبىلدىڭ؟
— بەتىمە سۋ شاشىرادى.
قوجا ءسال كىدىرەدى دە، جۇمباق ايتادى.
— شىم-شىتىر، شيدەي قوتىر، — دەيدى.
— شىم-شىتىر دا ەمەس، شيدەي قوتىر دا ەمەس، — دەپ جاۋاپ قايتارادى جىگىت. قوجا:
— مەنىڭ جۇمباعىم ءتۇن ەدى دەسە، قۋان:
— مەنىكى كۇن ەدى، — دەيدى.
ەكىنشى جۇمباق ايتىلادى.
— تاقىر جەردە تايدىڭ ءىزى، — دەيدى قوجا.
— قوبىلاۋ جەردە قويدىڭ ءىزى، — دەپ جاۋاپ بەرەدى جىگىت.
جۇمباقتىڭ شەشۋى ايتىلادى. قوجا:
— تاقىر جەردە تايدىڭ ءىزى دەگەنىم كىندىك ەدى، — دەسە، قۋان:
— قوبىلاۋ جەردە قويدىڭ ءىزى دەگەنىم جۇندىك ەدى، — دەپ شەشەدى.
ناعىزجان قوجا توسىلعانىن مويىندايدى.