ءبىر كۇنى الىس ساپاردان شارشاپ، بولدىرىپ كەلە جاتقان تۇلكى جول جاعاسىندا جورتاقتاپ جۇرگەن قوياندى كورىپتى. سونان سوڭ تۇلكى اۋىرعان بولىپ، قوياننىڭ جولىنا سۇلاي كەتەدى دە ونى قاسىنا شاقىرادى.
– قويانجان-اۋ، قويانجان! نەگە سونشا جورتاسىڭ؟ مەنەن نەگە قورقاسىڭ؟ بالا جاستان بىرگە وسكەن، توعايدىڭ ءدامىن ءبىر جەسكەن كورشى ەمەس پە ەدىك. مەن اۋىرىپ جاتىرمىن، ءحالىمدى نەگە سۇرامايسىڭ؟ جاقىنىراق كەلشى، قوشتاسالىق ەڭ بولماسا، – دەپتى قىلىمسىپ.
سوندا قويان:
– ەكى قۇلاعىم سوزىڭدە، ەكى كوزىم وزىڭدە. سەنى جۇرت ەتتى جاقسى كورەدى دەيدى عوي، سول راس پا؟ – دەپ سۇرايدى.
– ول راس، جالعانى جوق، – دەيدى، تۇلكى كىناسىن مويىنداعانداي بولىپ. – ءتىپتى ەت جەمەسەم، باسىم اۋىرادى. ول ادەت ەدى، ەندى قايتالانا قويماس.
– مىنە، مەن سول ادەتىڭنەن شوشيمىن.
– ءيا، سوعان ءوزىم دە قىنجىلىپ جاتىرمىن. كەشە ءبىر تاۋىق جەپ ەدىم، كەيىن ونىڭ جاستىعىنا جانىم اشىپ، جىلاپ تا جىبەردىم. ويتكەنى ونىڭ دا مىنا دۇنيەدە ءتىرى جۇرگىسى كەلەدى عوي. و، شىركىن، تىرشىلىك-اي – دەپ، كۇرسىنىپتى تۇلكى.
قويان قياستانىپ:
– سەن ونى ولتىرمەي تۇرىپ نەگە ويلامادىڭ؟ – دەپ سۇراپتى.
سوندا تۇلكى:
– مەن ءدال سول جەردە ويلاۋدى ۇمىتىپ كەتىپپىن. ءقازىر جانىما باتىپ، اۋىرىپ جاتقانىم دا سونىڭ وكىنىشى، – دەپتى ىڭقىلداپ.
– ۇمىتشاقتىق دەگەن جامان عوي، مەن دە سول ۇمىتشاقتىقتان قورقامىن. سوندىقتان دا ەشكىمگە جولاماي جورتامىن، – دەپ، قويان ءوز بەتىمەن كەتە بارىپتى.