ورماندا تۇلكى مەن قويان ءومىر ءسۇرىپتى. تۇلكىنىڭ ۇيشىگى مۇزدان، ال قوياننىڭ ءۇيى اعاشتان بولىپتى. كوكتەم كەلىپ، كۇن جىلىنعاندا تۇلكىنىڭ ۇيشىگى، ارينە بىردەن ەرىپ كەتتى.
بويى مۇزداعان تۇلكى قويانعا كەلەدى.
— قويان، قويان! مەنى كىرگىزشى، جىلىنىپ الايىن!
جىلپوس تۇلكى وسىلاي الداپ-سۋلاپ، اڭقاۋ قوياننىڭ ۇيشىگىنە كىرىپ الىپ، اقىرى ونى ۇيىنەن قۋىپ شىعادى.
قويان جىلاپ كەلە جاتىپ، يتتەرگە كەزىگەدى.
— قويان، قويان! نە بولدى ساعان؟ سونشالىقتى قامىعىپ كەتىپسىڭ عوي؟
— قالاي جىلامايمىن؟ تۇلكىنىڭ مۇز ءۇيى ەرىپ كەتىپ، مەنىڭ جىلى اعاش ءۇيىمدى تارتىپ الدى. ەندى مىنە، باسپاناسىز تەنتىرەپ جۇرگەنىم...
— جىلاما! ءبىز ول وڭباعاندى ءقازىر-اق قۋىپ شىعامىز.
يتتەر جينالىپ، قوياننىڭ ۇيىنە كەلەدى.
— اف، اف، اف! ءاي، تۇلكى، شىق قانە! بوسات، قوياننىڭ باسپاناسىن!
— احا! شىقسام شىعايىن! ءبىراق، مەن دالاعا شىقسام، سەندەرگە جاقسى بولمايدى عوي! بارلىعىڭدى بىت-شىت قىلامىن! — دەدى تۇلكى قورقىتىپ. يتتەردىڭ ۇرەيى ۇشىپ كەتتى. باسى اماندا قاشىپ قۇتىلۋدى ويلاپ، تايىپ تۇرادى. «ءۇيى جوقتىڭ — كۇيى جوق» دەگەن. قويان قاڭعي-قاڭعي شارشاپ، تاعىدا جىلاي باستايدى. الدىنان ايۋ شىعادى.
— قويان-اۋ، نە بولدى. سونشا نەگە جىلايسىڭ؟
— جىلاماعان دا قايتەمىن؟ تۇلكىنىڭ مۇز ءۇيى ەرىپ كەتىپ، مەنىڭ جىلى اعاش ءۇيىمدى تارتىپ الدى.
— جىلاما! مەن ونى قۋىپ شىعامىن.
— جو-وق! قۋىپ شىعا المايسىڭ. يتتەردە قۋىپ شىعا المادى.
— كورەسىڭ، قۋىپ شىعامىن.
— ايۋ ۇيشىكتىڭ الدىنا كەلىپ:
— تۇلكى، شىق! بوسات قوياننىڭ ءۇيىن! — دەپ اقىرادى.
— تۇلكى بولسا پەش ۇستىنەن:
— شىقپايمىن. شىقسام ساعان جامان بولادى. بىت-شىتىڭدى شىعارامىن! — دەپ قورقىتتى. ايۋدىڭ ۇرەيى ۇشىپ كەتتى. باسى اماندا قاشىپ قۇتىلۋدى ويلادى.
امالى قۇرىعان قويان تاعىدا جىلاي باستادى. قاراسا، جانىنان التىن ايدارلى اتەش ءوتىپ بارادى. قولىندا كۇمىستەي جارقىراعان شالعىسى بار.
— قويان، قويان! نەگە جىلاپ وتىرسىڭ؟ — دەپ سۇرادى.
— جىلاماي قايتەيىن؟ تۇلكىنىڭ مۇز ءۇيى ەرىپ كەتىپ، مەنىڭ جىلى اعاش ءۇيىمدى تارتىپ الدى.
— جىلاما! مەن ونى ءقازىر قۋىپ شىعامىن!
— جو-جوق! قۋىپ شىعا المايسىڭ! يتتەر قۋدى، قۋا المادى. ايۋ قۋدى، قۋا المادى. سەندە قۋا المايسىڭ!
— ءجۇر، كورەرسىڭ! قۋامىن!
— ەكەۋى ۇيشىك جانىنا كەلدى. اتەش قاتتى داۋىستاپ ولەڭ ايتا باستادى.
— ءشوپ شابامىن، ءشوپ شابامىن! تۇلكىنى ىزدەپ تابامىن. قوياننىڭ ۇيىنەن شىقپاسا، ونى دا شالعىنشا شابامىن!
تۇلكى قورقىپ كەتىپ: كيىنىپ جاتىرمىن، — دەيدى.
— ءشوپ شابامىن، شابامىن! تۇلكىنى ىزدەپ تابامىن. قويان ۇيىنەن شىقپاسا، ونى دا شالعىنشا شابامىن! — دەپ اتەش قايتا اندەتە باستايدى.
تۇلكى ساسقالاقتاپ: «ءقازىر — ءقازىر، تونىمدى كيىپ جاتىرمىن!» — دەيدى.
اتەش ءانىن ءۇشىنشى رەت قايتالاي باستايدى. تۇلكىنىڭ زارەسى ۇشىپ كەتەدى.
امان — ساۋىندا زىتا جونەلەدى. ءسويتىپ، قويان ەرجۇرەك اتەشتىڭ كومەگىمەن قايتادان ءوز ۇيىندە تۇرا باستايدى.