ءتيىن ءبىر بۇتاقتان ءبىر بۇتاققا سەكىرىپ جۇرگەندە اعاشتىڭ تۇبىندە ۇيىقتاپ جاتقان قاسقىردىڭ ۇستىنە قۇلادى. قاسقىر قارعىپ تۇرە كەلىپ، ءتيىندى ۇستاپ الىپ، سەنى جەيمىن، دەيدى. ءتيىن ءوتىنىپ سۇراي باستايدى: مەنى ءبىر جولعا جىبەر، دەپ. قاسقىر ايتتى: جارايدى، جاقسى، جىبەرەيىن دەپ، ءبىراق سەن اۋەلى ماعان ايت، نەلىكتەن سەندەر مۇنشا شاتسىڭدار؟ مەن ءارۋاقىتتا قاپادامىن. سەندەرگە قاراسام، اعاشتىڭ باسىندا سەكىرەسىڭدەر دە جۇرەسىڭدەر. ءتيىن ايتتى: اۋەلى سەن مەنى اعاشتىڭ باسىنا جىبەر. مەن سول ارادان ايتايىن، بولماسا سەنەن قورقام دەپ. قاسقىر ءتيىندى جىبەردى. ءتيىن اعاشتىڭ باسىنا شىعىپ الىپ ايتتى: سەن زالىمسىڭ، سونىڭ ءۇشىن قاپاداسىڭ، سەنىڭ زالىمدىعىڭ جۇرەگىڭدى جاندىرادى: ءبىز اق كوڭىلمىز: سونىڭ ءۇشىن ءبىز شاتپىز. ەشكىمگە جاۋىزدىق قىلمايمىز، دەدى.