سوعان بەرەم ويىمنىڭ التىن كەنىن.
ول بار بولسا، مەن بارمىن، قور بولمايمىن،
قىمباتىراق التىننان نارقىم مەنىڭ.
ال ەكىنشى باقىتىم – ءتىلىم مەنىڭ،
تاس جۇرەكتى تىلىممەن تىلىمدەدىم.
كەي – كەيدە دۇنيەدەن تۇڭىلسەم دە،
قاسيەتتى تىلىمنەن تۇڭىلمەدىم.
باقىتىم بار ءۇشىنشى – وتان دەگەن،
قۇداي دەگەن كىم دەسە، وتان دەر ەم!
... وتى سونگەن جالعاندا جان بارسىڭ با؟
ويلانباي – اق كەل داعى وت ال مەنەن.
ءتۇتىن تۇتەت،
ءوس، ءوربى، كوگەرە بەر،
نەمەرەلەر كوبەيسىن، شوبەرەلەر.
جادىڭدا ۇستا :
جاقسىلىق كۇتپەگەيسىڭ!
وت ەمەس، وق سۇراساڭ مەنەن ەگەر!
ءۇش بىردەي باقىتىم بار الاقاندا،
(مەنى مۇنداي باقىتتى جاراتار ما؟!)
ءۇش كۇن نۇرىن توگەدى اسپانىمنان،
اتىراۋ، التاي، ارقا، الاتاۋعا!!!