Yayın platformlarını yapay sinir ağlarıyla üretilmiş parçaların akını sardı, ancak algoritmaların ürününü gerçek müzisyenlerin işinden kulakla ayırt etmek hâlâ mümkün; bu konuda infohub.kz sitesi bilgi veriyor.
Bir şarkının yapay kökeninin başlıca işareti vokal olmaya devam ediyor. Sentetik sesler sıklıkla "bulanık" duyuluyor, heceleri ritme göre doğal olmayan biçimde uzatıyor ve vurguları beklenmedik yerlere yerleştiriyor. Ayrıca üretilmiş sese küçük insani kusurlar ve canlı tonlamalar yetmiyor: parça boyunca genellikle tekdüzeliğini koruyor.
Bu tür bestelerin sözleri de tekdüzelikten muzdarip — içlerinde metaforlara nadiren rastlanıyor, imgeler sürekli tekrarlanıyor ve cümleler çoğu zaman dilbilgisi açısından özensiz kuruluyor.
Üretilmiş parçaların müzikal yapısı da öngörülebilirliğiyle ayrılıyor. İçlerinde neredeyse hiç ton değişimi, etkileyici geçişler, dinamik kontrastlar ya da sıra dışı enstrümanlar bulunmuyor. Algoritmalar çoğunlukla Amerikan pop müziğiyle eğitildiğinden, üretilen melodilerin çoğu Taylor Swift ya da Imagine Dragons gibi popüler sanatçıların tınısını kopyalıyor.
Sahteyi kulakla tanımak mümkün olmazsa, uzmanlar yazarın profilini incelemeyi öneriyor. Sanatçı hakkında internette hiçbir iz olmaması kuşku uyandırmalı: eğer icracının canlı performans kayıtları, sosyal medya sayfaları ve röportajları yoksa, ama buna karşın düzenli olarak yapay sinir ağlarıyla yapılmış kapaklarla onlarca benzer şarkı yayımlanıyorsa, söz konusu olan gerçek bir müzisyen değil, bir içerik çiftliğidir.