Біз уақытты бақыт деп жатамыз. Осы берілген бақытты тиімді әрі пайдалы өткізу өз қолымызда. Бірақ қазіргі жас өспірім, мектеп қабырғасындағы оқушыларымыз, тіпті 5 – 6 жастағы балалар да...
Бірде ойнап жүрген Ақерке үйге жүгіріп келді. Қолындағы жылтыраған сақина іспетті сары жезді көрсетіп, мақтанып қояды.
Әжесін сағынғалы қашан. Сонау жазда барған. Қазір бір жас үлкейді. Енді көрсе танымай қалатын шығар.
— Сен өтірік айтып тұрсың, жақсы бала сөйте ме екен,— деді інім көзіме көзін қадап тұрып.
Мен әсте жалқау емеспін. Бірақ кейде үлкендер қайдағы бір іш пыстыратын жұмыстарды тапсырады да, орындамасаң жалқау деп бостан бос кінәлайды. Шіркін, жұмыстың бәрі мынандай болса: қар күреп жатқанд...
Нұрай өте елгезек қыз. Үлкендердің бірі: «Кім үй тазалайды, кім төсек жинайды немесе кім ыдыс-аяқ жуады?» — десе, «мен» деп бірінші болып қол көтеріп, көмекке келеді.
Нартай мен атасы жайлауда біраз күн тұрды. Оған себеп қонаққа шақырған кісілердің қолқасы болды. «Қымыз ішіп кетіңіздер» деді қиылып. Асығыс жұмыс болмаған соң, ұсынысты теріс көрмеді.
Тауға апаратын жалғызаяқ жол Нартайлардың ауылының шетінде. Онымен көбінде ойға түскен малшылар, кейде мылтық асынған аңшылар өтетін.
Жаздың күні. Аспан шайдай ашық. Жапырақтары жайқалған жасыл ағаштың қою көлеңкесінің астында бір топ бала асық ойнауда. Бәрі де ойынның қызығына батқан. Қолдарындағы қорғасын сақаларын шиырып, қаз-...
— Ата, қауын пісті!
Нартай Ерлан ағаларының үйіне ерте келіп алды. Өйткені кішкентай Ержанның тұсауын кескелі жатқанын әжесінен кеше естіп алған болатын. Сол есінде, ертеңгілік шайын ішті де, тартып отырды.
Қазіргі таңда XXI- ғасырда студенттердің не болмаса, мектеп қабырғасындағы оқушылардың ұстаздарға бағынбай кетуі туралы мәселе мүлде қозғалмай кетті. Тек қорыққан адамын сыйлайтын, тек соның ...
— Нартай! — деді арт жағынан бір кісі. Нартай жалт қарады.
Қырсық қылғанда, сол күні сабақ болды. Мұны білген Нартай қатты қамықты. Енді-ші! Бүгін Ұлман әжей ауылда бірінші болып Наурыз көже бергелі жатыр. Бір жыл бойы күткен көжеден құр қалатын болды ғой!...
— Жәнібек, сені Ермек шақырып тұр, — деді көрші үйдің баласы Дәрмен қақпа сыртынан дауыстап.
Аяғын жасқана басып, талдырмаш бойлы бір қыз бала Роберт Карловичпен бірге сыныпқа кірді. Өзі кіршіксіз боп киінген. Жасы біз қатарлас. Он-он бірлер шамасында. Қос бұрымы көрікті кескініне әдемі сә...
Бағана басына тартылған сымда қонақтап отырған қарлығаштың қасына сол төңіректе өз бетінше ұшуды меңгеріп жүрген балапаны келіп қонды. Аспан ашық болғанмен, күн салқын еді. Анасына қарап еді, көңіл...
Бүгін Нартайлардың үйі күндегіге қарағанда қарбалас. Кілем, текеметтер қағылып, үй іші тап-тұйнақтай болып, ретке келді. Түстен кейін қарбалас қазан-ошақ жаққа қарай ауысты.
— Әке, әке! Кетпеші! — Мен арқа-басым суық терге малынып, өз даусымнан өзім шошына ояндым.
Күн суытты. Қар жауды жапалақтап. Түрлі-түрлі оюлармен безенген қар ұлпалары төңіректің бәрін де сиқырлауда. Сөйтіп, маңайды қиял-ғажайыптарға жетелейтін керемет суреттермен байыта түсті. Таң атқан...
Нартай бүгін күндегіден ерте тұрды. Өйткені, қаладан қысқы демалысқа келген студент көкесі Нарман сабағына қайтпақ.
Нартай үлкендердің рұқсатын әрең алды. Алғашында әжесіне қыңқылдады.
Бүгін Нартайлардың үйінде кішігірім мереке. Соңғы кездері «соғым» деген сөз көп естіліп еді, енді соны көзбен көретін уақыт жетіпті. Қалай екенін өзі де білмейді, бұрынғы сойған соғымда...
— Тұр,— деді әжесі Нартайға.— Ауылда той боп жатса, жата ма екен бала?