Біржан қасында жолдастарымен бір ауылға жақындағанда, Қарағайлы деген өзеннің тасалау жерінде үш бойжеткен қыз суға шомылып жатыр екен. Байқаусызда үстіне келіп қалған кісілерді көріп, шыға алмай отыра беріпті. Қасындағы жолдастары: «Біржан, мына қыздарға бірдеңе десейші» — дегенде, Біржан:
Бауыры Көкшетаудың — қарағайлы,
Қар кеткен соң болады малға жайлы.
Ішінде адал да бар, арам да бар,
Ей, қыздар, шығардыңдар судың лайын, —
дейді. Қыздардың ішінен Нұрғайша деген бір қыз судан басын көтеріп алып, былай деп жауап қайырады:
Ұшады аққу көлден сабаланып,
Біз қалдық сіздің сөзге назаланып.
Келед деп игі-жақсы алдымызға,
Шомылып жатыр едік тазаланып.
Біржан қыздың беталысын көрген соң, ат үстінен амандасып жүріп кеткен екен.