ءبىر ساراڭ ۇيىندە نانعا بال جاعىپ، جەپ وتىرادى. ۇستىنە ءبىر تانىسى كىرىپ كەلەدى. ساراڭ ناندى جاسىرىپ، بالدى جاسىرىپ ۇلگەرمەيدى. قۇر بالدى جەي بەرمەس دەپ ويلاپ، كەلگەن تانىسىنا:
— بال جەي وتىر، — دەيدى.
ول بالدى نانسىز-اق اساپ جەي بەرەدى. بارلىعىن جەپ قويادى ەكەن دەپ ساراڭنىڭ زارەسى ۇشىپ شىداي الماي:
— بالدى كوپ جەي بەرمە، جۇرەگىڭدى اۋىرتادى، — دەيدى.
تانىسى ساراڭنىڭ نيەتىن ءتۇسىنىپ:
— سەنىڭ جۇرەگىڭدى اۋىرتپاسا، مەنىڭ جۇرەگىمدى اۋىرت پايدى! — دەپتى.