جازعىتۇرىم جولاۋشىلاپ، شولدەپ كەلە جاتقان سەرىكباي سىرتتاي سىرىن بىلەتىن ءبىر ۇيگە كەلىپ تۇسەدى. ۇيگە سالەم بەرىپ كىرسە، جالعىز كەمپىر وتىرادى. «ءساتى بولدى» دەپ ويلاعان ول كەمپىرگە قول بەرىپ:
— امان وتىرسىز با؟ دەن ساۋلىعىڭىز جاقسى ما؟ اۋىرىپ قالدى دەپ ەدى، ءتاۋىر بولدىڭىز با؟ شالدىڭ دەنساۋلىعى جاقسى ما؟ ءبىز جاقتاعى تۋىستارىڭىز دا امان جاتىر. كوكتەۋلىككە كوشىپ كەلەتىن سياقتى... — دەپ جالبىراقتاپ قايتا-قايتا امانداسىپتى. «شالدىڭ تۋعان-تۋىسقاندارىنىڭ نەمەسە جاقىن اعايىندارىنىڭ ءبىرى بولۋى كەرەك» دەپ ويلاعان كەمپىر موسىعا شاۋگىم اسىپ قويىپ:
— قارا وزەكشىلىك ۋاقىت قوي، شاي قويعانشا سۋسىنداپ ال، — دەپ اشىعان كوجە بەرىپتى. ىلە-شالا داستارحان جايىپ شاي قويىپ جالبىراقتاي كۇتىپتى. سەرىكباي سۋسىنى قانىپ، قارنى تويعان سوڭ دالاعا شىعىپ اتتانباقشى بولىپ جاتقاندا، ۇيدەن ەرە شىققان كەمپىر:
— قاراعىم، اتىڭ كىم؟ سەن مەنى تانىساڭ دا، مەن سەنى تانىمادىم عوي، — دەيدى. سوندا سەرىكباي:
— مەن دە ءسىزدى تانىعام جوق، كوجە مەن شايىڭىزعا بولا امانداسقانىم عوي، — دەپ اتىنا ءمىنىپ ءجۇرىپ كەتىپتى.