اپەندى ءبىر كەسەك ەتى قولىندا، ۇيىنە قاراي اسىقپاي، ماڭ-ماڭ باسىپ كەلە جاتادى. سول كەزدە قارسى كەزدەسە كەتكەن ءبىر اشقاراق يت مۇنىڭ ەتىن ج ۇلىپ الىپ قاشا جونەلەدى. بارماعىن تىستەپ وكىنىپ قالعان قوجا اڭىرىپ جان-جاعىنا قارايدى، اناداي جەردە بىرەۋ ەت ساتىپ تۇر ەكەن. اپەندى كوپ ويلانىپ جاتپاي الگى كىسىنىڭ ەتىن ج ۇلىپ الىپ قاشا جونەلەدى.
— ءاي، قوجا، تاستا قىلجاقتى، ەتتى قايتار! — دەپ ايقايلايدى اناۋ.
— ورنىنا مەنىڭ ەتىمدى ال! — دەيدى بۇل
— ول قايدا؟
— انا قاشقان ءيتتىڭ اۋزىندا! — دەپتى قوجا.