ءبىر بايدىڭ الپىس جاسقا كەلگەندە جاستاي وتاسقان بايبىشەسى دۇنيە سالىپ شالقىعان داۋلەتتى، جيھازى كەلىسكەن ءۇيى يەن قالادى. باي توسەك جاڭعىرتۋ ءۇشىن ءبىر كەدەيدىڭ بالام دەگەندە جالعىز قىزىنا قۇدالىق سويلەسەدى. «شال-ەكەڭ المايدى، مال-ەكەڭ الادى»، — دەگەندەي، بايدىڭ قالىڭ مالعا اتاعان اقتىلى قوي، الالى جىلقىسىن قيماعان قىز اكەسى جالعىز قىزىن بايعا توقالدىققا بەرەدى. اكەنىڭ قاتىگەزدىگىنە وزەگى ورتەنىپ، زامانىنىڭ ادىلەتسىزدىگىنە كۇيىنگەن قىز ۇزاتىلا جاتىپ: «قاراكەر اتتىڭ توقتىعى-اي، جالىنان ۇزىن شوقتىعى-اي. مەنى مالعا ساتقانى ادىلەتتىڭ جوقتىعى-اي»، — دەپ زارلاعان ەكەن. قىز ۇزاتۋعا جيىلىپ، قىز زارىن ەستىپ تۇرعان كوپشىلىك «و، مۇڭلى، سورلى-اي!» — دەپ وكىنىسەدى. و باستا قىز ۇزاتۋ سالتاناتىن كۇيگە قوسپاق بولعان كۇيشى ادامنىڭ ءىش-باۋىرىن ەلجىرەتكەن مىنا قايعىلى حالگە ىشتەي ەلجىرەپ، قىز زارىنا ارناپ، «مۇڭلى قىز» كۇيىن شەرتىپتى.