فارابي ءبىر كۇنى بازارعا بارسا، ءوڭى كەلىستى، جارقىن ءجۇزدى ءبىر جاس جىگىت تىسىمەن شەگە سۋىرىپ، ءار ءتۇرلى ونەر كورسەتىپ وتىرادى. ونى قورشاپ الىپ تاماشا كورگەندەر ءار ءتۇرلى سوزدەر ايتىپ، تيىن-تەبەن تاستاپ ءوتىپ جاتادى. سوندا ءابۋ ناسىر وعان جاقىنداپ بارىپ:
— كۇنىنە قانشا تاباسىڭ؟ — دەيدى.
— ەكى ديرحەمگە جەتەر-جەتپەس.
— وندا سەن بۇل ونەردى تاستا. ماعان ەر، مەن ساعان وقۋ ۇيرەتەمىن، كۇنىنە ءتورت ديرحەم بەرەمىن، — دەپ ونى ەرتىپ كەتەدى.
بۇل گاپتى ەستىگەن ساۋداگەر مەن دەلدالدار:
— مىنا ديۋانا ءدارۋىشتىڭ دەنى ساۋ ما؟ جەتىمدى ەسىركەي قالىپتى عوي، ءوزى وقىتىپ، ءارى وعان ءتورت ديرحەم ءوز جانىنان تولەگەنى نەسى، — دەپ كۇلەدى.
كەيىن سول بالا ۇلكەن عالىم بولىپتى دەگەن ءسوز بار.