ىسقاق بابتىڭ ۇرپاقتارىنان تارايتىن يبراھيم شايحتان ەكى بالا بولادى. سولاردىڭ ءبىرىنىڭ اتى احمەت بولادى. بىردە بالا احمەت ۇيدەن شىقسا، اتاسى يبراھيم شايح شۇقشيىپ جەر شۇقىلاپ وتىر ەكەن.
— اتا، نە ىستەپ وتىرسىز؟ — دەپ سۇراعاندا:
— ە، بالام، ەگىستىكتى جەگەنەلەپ وتىرمىن، — دەپ جاۋاپ بەرەدى.
— وي، اتا-اي، سوعان دا وسىنشاما اۋرە بولاسىز با؟ ءبىر اۋىز سوزبەن بىتىرمەيسىز بە؟ — دەيدى احمەت.
— ونداي قولىمنان كەلمەيدى، قولىڭنان كەلسە، سەن جاساي عوي، — دەپ، اكەسى بالاسىن سىناماق ماقساتپەن رۇقسات بەرىپتى.
سوندا جاس قوجا احمەت تۇرىپ:
— جەگەنەڭ جەرگە قال، بەگەنەڭ بەتكە شىق! — دەگەن ەكەن.
دارەت الىپ كەلگەن اتاسى قايران قالىپ:
— ە، بالام، ساعان اللا تاعالانىڭ قۇدىرەتىمەن اۋليەلىك دارىدى، ەندى جارىلقاۋشى يەڭ قايدا جول كورسەتسە، سوندا بار! — دەپ باتاسىن بەرگەن ەكەن.