ءبىر كۇنى اپەندى باي ساۋداگەردىڭ دۇكەنىنە كىرىپ، ونداعى ادەمى شالبارلارعا كوزى تۇسە كەتەدى. ساتۋشىدان سۇراپ الىپ كورەدى. شالباردى كەرى قايتارعىسى كەلمەي قالادى. قوجەكەڭە جاراسىپ-اق تۇر ەكەن. ءبىراق قالتادا دىم اقشا جوق. قوجا كەنەت ءىلۋلى تۇرعان كۇرتەشەنى كورەدى. ول دا اپەندىگە اۋاداي قاجەت ەدى. ول شالباردى بەرىپ، كۇرتەشەنى سۇراپ الادى. كيىپ كورسە، شاپ-شاق. اپەندى جىميىپ ەسىككە قاراي بەتتەيدى.
— اپەندى، — دەيدى ساتۋشى داۋىستاپ، — سەن كۇرتەشەگە اقشا تولەگەن جوقسىڭ عوي؟
— مەن كۇرتەشەنىڭ ورنىنا شالباردى بەردىم عوي، وسى اۋىس-تۇيىستە اقشا تۋرالى ايتىپ كەرەگى نە؟ قوسىمشا اقشا تۋرالى كەلىسكەن جوقپىز عوي، — دەپتى سوندا اپەندى.