قوجاناسىر مەن اسحانانىڭ يەسى
ءبىر كۇنى قوجاناسىر ۇيىنە كەلە جاتقاندا، جاۋىن قۇيىپ كەتەدى. تاياۋ جەردە اسحانا بار ەدى، قوجاناسىر جاۋىننان قاشىپ سوندا بارىپ كىرەدى. اسحانا ءىشى جىپ-جىلى، كاۋاپتىڭ ءيىسى بۇرقىراپ تۇر. جاۋىن توقتاعان سوڭ، قوجاناسىر شىعۋعا بەت الادى، ءبىراق اسحانا يەسى ونى كىدىرتىپ:
— سەن، نەمەنە، قۇر كەتپەكشىمىسىڭ، ەڭ اۋەلى اقشاسىن تولە! — دەيدى.
— نە ءۇشىن تولەيمىن اقشانى؟ — دەپ اڭ-تاڭ بولادى قوجا.
— نە ءۇشىن دەيمىسىڭ؟ — دەيدى اسحانا يەسى. — سەن تاماقتىڭ ءتاتتى يىسىمەن دەم الدىڭ عوي.
— ءيا، تاماقتىڭ ءتاتتى ءيىسى تاناۋىمىزدى قىتىقتادى عوي، ءبىراق ول تاماقتى كورگەن دە، جەگەن دە جوقپىز عوي!
— ءبارىبىر اقشا تولەيسىڭ، كاۋاپتىڭ ءيىسىن بوسقا جۇتىپ كەتە بەرەمىسىڭ، — دەپ تاقاقتاپ قويمايدى ول.
اسحانا يەسىن سوزدەن جەڭىپ بولمايتىنىن سەزگەن قوجاناسىر:
— جاقسى، مەن تولەيىن، ءبىراق اۋەلى ۇيگە بارىپ، اقشا الىپ كەلەيىن، — دەيدى.
ول ۇيىنە بارىپ اقشاسىن الىپ كەلەدى. قوجايىن كۇتىپ وتىر ەكەن.
— اقشانى اكەلدىڭ بە؟ — دەيدى ول
— اكەلدىم، — دەيدى قوجاناسىر. ول قولىن قالتاسىنا اسىقپاي سالىپتى دا، تيىندارىن ءبىراز سىلدىر-سىلدىر ەتكىزەدى.
— اقشانىڭ سىلدىرىن ەستيمىسىڭ؟
— ەستىپ تۇرمىن.
— ەندەشە، ەكەۋمىز ەسەپتەستىك. مەن سەنىڭ كاۋابىڭنىڭ ءيىسىن يىسكەدىم، ال سەن مەنىڭ اقشامنىڭ سىلدىرىن ەستىدىڭ، — دەپ قوجاناسىر شىعىپ جۇرە بەرىپتى.
-
بىردە قوجاناسىر مونشاعا تۇسەدى. مونشاشىلار وعان ەسكى سۇلگى، ەسكى جوكە بەرىپ، سەلقوس قىزمەت كورسەتەدى. قوجا ولارعا ەشتەڭە دەمەيدى، تەك مونشادان شىعىپ بارا جاتقاڭدا، اينا الدىنا ون تەڭگە قويادى. مۇندا...
-
بىردە قوجا كوكونىس ساتاتىن دۇكەننىڭ جانىنان ءوتىپ بارا جاتسا، دۇكەن يەسى قارىزدى ەسىنە سالادى. قوجا:
