ارىستان دەرتىنىڭ ەمى
اڭدار پاتشاسى ارىستان قارتايىپ، ناۋقاسقا شالدىعادى دا ۇڭگىرىنەن شىعا الماي جاتادى. پاتشاسىنىڭ كوڭىلىن سۇراعان بارشا اڭ كەلىپ-كەتىپ، كىرىپ-شىعىپ جۇرەدى. تۇلكى عانا مەزگىلىندە كەلە الماپتى،
مۇنى ەستىگەن سوڭ، قاسقىر ءبىر قۋلىعىن اسىرىپ، ءوزىن الداپ جۇرگەن تۇلكىدەن كەك العىسى كەلىپ، ناۋقاس ارىستانعا ونى جامانداي باستاپتى:
— تۇلكى سەنى پاتشام دەپ قۇرمەتتەمەيدى ەكەن. پاتشاسىنىڭ كوڭىلىن سۇراماعانى وڭباعاندىق! – دەپ، ارىستاننىڭ ىزاسىن قوزدىرىپ، اشۋىنا ماي قۇيىپتى.
سول كەزدە ۇڭگىردىڭ اۋزىنا كەلىپ قالعان تۇلكى قاسقىردىڭ بۇل ءسوزىن ەستىپ: «تۇرا تۇر، بالەم، ءوشىمدى الارمىن!» — دەپ كىجىنىپ، ءتىسىن قايرايدى.
سونان سوڭ ەشتەڭە بىلمەگەندەي، جىلماڭداي كىرىپ كەلەدى. تۇلكىنى كوزى شالعان ارىستان قاھار توگىپ، ايقاي سالىپتى.
— سەن مەنىڭ كوڭىلىمدى سۇراماي، قايدا ءجۇرسىڭ؟
سوندا تۇلكى:
— سابىر، تاقسىر، سابىر، – دەپتى جالبارىنىپ.
— ءسوزىمدى تىڭداڭىز! مەنىڭ وسىنشاما كەشىگۋىمنىڭ سەبەبى بار ەدى.
— ول نە قىلعان سەبەپ؟
— شۇعىل شارۋامەن دالا كەزىپ ءجۇردىم. ول نە شارۋا دەسەڭىز، جەر دۇنيەنى كەزدىم، دەرتىڭىزگە داۋا بولاتىن ءدارى ىزدەدىم. بارلىق دارىگەرلەردەن سۇراستىردىم. اقىرى تاۋىپ كەلىپ وتىرمىن.
مۇنى ەستىگەن ارىستان:
— ول قانداي ءدارى؟ – دەپ سۇراپتى قۋانىپ.
— دەرتىڭىزدىڭ ەمى مىناۋ ەكەن، – دەپتى تۇلكى، – قاسقىردىڭ تەرىسىن تىرىدەي سىپىرىپ الىپ، جىلى كۇيىندە ۇستىڭىزگە جابىستىرىپ كيىپ الساڭىز، جازىلادى ەكەنسىز.
مۇنى ەستي سالا ارىستان اتىپ تۇرىپ، قاسقىردى باس سالىپ، تەرىسىن سىدىرىپ، ۇستىنە كيىپ الىپتى.
-
ءبىر تۇلكى قالىڭ اعاشتى ارالاپ كەلە جاتىپ، اعاشتىڭ باسىندا وتىرعان قىرعاۋىلدى كورەدى دە جاقىنداپ كەلىپ:
-
قاسقىر سۋدىڭ جوعارعى جاعىندا، قوزى تومەنگى جاعىندا تۇرىپ، سۋ ىشەدى. قاسقىر قوزىنى جەگىسى كەلىپ، ءبىر ايلا ىزدەي باستايدى. قاسقىر قوزىعا ايعايلاپ:
