(ي. ا. كرىلوۆتان)

كورشىنى كورشى شاقىردى،
بولدى دا سىيلاپ اس بەرمەك.
قۋلىعىن ىشكە جاسىردى:
بالانىڭ ءانىن ەسىتتىرمەك.

بالالار شۋلاپ، باقىردى،
ىنتاسى — داۋسىن بىلدىرمەك.
قوناقتىڭ كۇيىن قاشىردى،
باستى اۋىرتتى كوپ دۇرمەك.

الدى-الدىنا كەتەدى،
قوسىلمايدى اندەرى.
قۇلاعىنان وتەدى
قۇر ايعاي سالعان ساندەرى.

= ياپىرماي، كورشى-اي، نە قىلدى؟
باس اۋىردى، قاڭعىردى.
قۇلاعىن باسىپ جالىندى،
قويعىزا كور دەپ قۇرعىردى.

تىم-اق داۋسى كۇشتى ەكەن،
بەكەر دە ەمەس سەنىكى.
سۇيتسە دە اراق ىشپەگەن
ەستى ۇلدار عوي مەنىكى.

ەسى شىقپاي مۇنان دا ىشكەن ارتىق،
قيسىنى جوق قىشقىرعان نە ەتكەن تانتىق!

---